Αντιγραφή Δελτίου Τύπου από το Psi-Action
Συγκέντρωση Διαμαρτυρίας Δικτύου Ψυχικής Υγείας και Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης απέναντι
στο Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης,
Αριστοτέλους 19 Αθήνα,
την Τρίτη 25 Νοεμβρίου 2008, ώρα 9.00 π.μ.

Οι φορείς που υλοποιούν, εδώ και 25 χρόνια, με υπευθυνότητα και σεβασμό απέναντι στους ψυχικά πάσχοντες, ένα μεγάλο μέρος της αποασυλοποίησης και της μεταρρύθμισης των ψυχιατρικών υπηρεσιών, εκπέμπουν σήμα κινδύνου και κραυγή απόγνωσης.

Οι εγκεφαλικές δομές των περισσότερων ζωντανών οργανισμών -φυσικά και του ανθρώπου- μετά την πάροδο εκατομυρίων ετών βιολογικής εξέλιξης έχουν αναπτυχθεί έτσι ώστε οι οργανισμοί να μπορούν να επιβιώνουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στο πλουραλιστικό περιβάλλον που καλούνται να ζήσουν. Οι περισσότεροι οργανισμοί έχουν τις βασικές αισθήσεις: όσφρηση, ακοή, όραση, αφή και γεύση. Φυσικά υπάρχουν και οργανισμοί που δεν έχουν κάποια ή πολλές από τις βασικές αισθήσεις, μιας και εξελικτικά δεν τους ήταν χρήσιμες για την επιβίωσή τους.
Όπως και να έχει, θεωρούμε δεδομένο τον τρόπο με τον οποίο ακούμε, μυρίζουμε, …

Τίτλος: Ο βασανιστής ως όργανο της κρατικής εξουσίας. Ψυχολογικές καταβολές
Συγγραφέας: Μίκα Φατούρου-Χαρίτου
Έτος έκδοσης: 2003
Εν αφορμή της σημερινής ημέρας του εορτασμού της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, αποφάσισα να αναδημοσιεύσω την παρουσίαση ενός ξεχωριστού βιβλίου, η οποία πρωτοανέβηκε πριν από 1,5 περίπου χρόνο στο προσωπικό μου ιστολόγιο. Το γενικό θέμα του βιβλίου είναι η δημιουργία βασανιστών από ολοκληρωτικά καθεστώτα και πιο συγκεκριμένα από την ελληνική Χούντα πριν από περίπου 40 χρόνια. Είναι αλήθεια πως οι βασανιστές είναι βάναυσοι γιατί το “έχουν στο αίμα τους” ή μήπως είναι απλά κατασκευάσματα ενός συστήματος τυφλής υπακοής;

Το τελευταίο δεκαπενθήμερο προστέθηκε ένα ακόμη ντοκιμαντέρ στη λίστα της Βιντεοθήκης του blog. Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ που ανέβηκε στο νεοσύστατο site του Στέλιου Κούλογλου, tvxs.gr, το οποίο μιλάει για τις φροϋδικές θεωρίες και το ρόλο που έπαιξαν στην αλλαγή της κοινωνίας και του τρόπου με τον οποίον ενεργούμε ως καταναλωτές. Στο ντοκιμαντέρ δεν παρουσιάζεται τόσο η δουλεια του S. Freud, όσο του Αμερικάνου ανηψιού του, ο οποίος εφάρμοσε τις φροϋδικές θεωρίες πάνω στους καταναλωτές, αλλάζοντας ριζικά τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον εαυτό μας στον ωκεανό του καταναλωτισμού.

Αν κάποιος μελετήσει την ανθρώπινη ιστορία είναι πολύ πιθανόν να καταλήξει στο συμπέρασμα πως ο άνθρωπος είναι ένα ον κοινωνικό. Χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο για να επιβιώσουμε, να πετύχουμε στόχους, αλλά εν τέλει ακόμη και για να ευτυχίσουμε. Το γεγονός αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν όρια στον βαθμό συγχώνευσης των ατόμων. Θέλουμε να πιστεύουμε πως έχουμε ανεξάρτητη σκέψη και βούληση, γνωρίζουμε πως όλοι μας χρησιμοποιούμε ένα εναλλακτικό κοινωνικό πρόσωπο (persona) το οποίο διαφέρει -άλλες φορές πολύ, άλλες φορές λιγότερο- από το ιδιωτικό μας πρόσωπο και πλέον το …