3 λανθασμένες εντυπώσεις για την Ψυχοθεραπεία
Αποστολη με e-mail
Εκτυπωση
(1 ψήφοι)
Η αλήθεια είναι ότι η επιστήμη της Ψυχολογίας τώρα αρχίζει σιγά-σιγά να κάνει τα πρώτα της βήματα στην Ελλάδα. Ο κόσμος λοιπόν σε μεγάλο βαθμό έχει άγνοια για τους βασικούς σκοπούς και τον ρόλο που μπορεί να παίξει η Ψυχολογία στην ζωή του. Αποτέλεσμα αυτού είναι όσοι ασχολούμαστε στον κλάδο της Ψυχολογίας συχνά να αντιμετωπίζουμε την καχυποψία και τον φόβο πολλών μπροστά στην επιστήμη αυτή. Σήμερα θα προσπαθήσω να ξεκαθαρίσω κάποια βασικά πράγματα γύρω από την Ψυχοθεραπεία, ελπίζοντας να ρίξω λίγο περισσότερο φως σε αυτό το άγνωστο, αλλά και ίσως τρομακτικό για πολλούς, κομμάτι της Ψυχολογίας.
1.Η ψυχοθεραπεία είναι αυτό που λέμε ψυχανάλυση, όπου ο ασθενής ξαπλώνει στον καναπέ κ προσπαθεί να εκφράσει τις ασυνείδητες σκέψεις του.
Νομίζω πως αν πιάσεις και ρωτήσεις 100 ανθρώπους στο δρόμο τι είναι ψυχοθεραπεία, οι 80-90 από αυτούς θα σου πουν πως είναι η διαδικασία κατά την οποία ο “ασθενής” προσπαθεί να βγάλει όλα αυτά που έχει στο μυαλό του – να εκφράσει όλες τις ασυνείδητες σκέψεις του – ενώ ο “γιατρός” κάθεται σε μια καρέκλα και σημειώνει κάποια πράγματα και στο τέλος δίνει την πολίτιμη συμβουλή του στον “ασθενή”, ώστε να ξεπεράσει το πρόβλημα. Καταρχήν θα πρέπει να πούμε πως οι όροι “ασθενής” και “γιατρός” είναι αδόκιμοι και σχετικά σπάνια θα ακούσετε ειδικούς λειτουργούς ψυχικής υγείας να τους χρησιμοποιούν. Από την μία η λέξη “ασθενής” δηλώνει ότι το άτομο υπολείπεται σε κάποιο πεδίο (αθενεί) και έτσι αυτόματα το θέτει σε μια υποδυέστερη θέση σε σχέση με τον ψυχοθεραπευτή, ενώ ο όρος “γιατρός” είναι λάθος γιατί απλά ο ψυχοθεραπευτής δεν είναι γιατρός, με την κλασική έννοια της λέξης (με απλά λόγια δεν έχει σπουδάσει ιατρική, εκτός βέβαια και αν η αρχική του ιδιότητα είναι η ψυχιατρική). Αντί των λέξεων αυτών, προτιμάται η χρήση λέξεων όπως “πελάτης” και “ψυχοθεραπευτής” ή “συμβουλευόμενος” και “σύμβουλος”, ανάλογα με την περίπτωση.
Η εικόνα που περιγράψαμε πιο πάνω, την οποία έχουν οι περισσότεροι για την ψυχοθεραπεία θα λέγαμε πως φωτογραφίζει την κλασική ψυχαναλυτική μέθοδο, η οποία -εκτός του ότι όλο και σπανίζει η χρήση της στην σημερινή εποχή- είναι μόνο μία από τις πολλές διαφορετικές μεθόδους ψυχοθεραπείας που υπάρχουν. Θα αναφερθώ σε μερικές, ώστε να σχηματίσετε μια εικόνα για την ποικιλία των ψυχοθεραπειών.
Πολύ γνωστή θεραπεία είναι η γνωστικοσυμπεριφορική, η οποία προσπαθεί μέσα από συγκεκριμένες ασκήσεις να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο συλλαμβάνουμε ορισμένα ερεθίσματα, ο οποίος επηρεάζει την τελική παρατηρήσιμη και ανεπιθύμητη συμπεριφορά. Με δυο λόγια δηλαδή αλλάζοντας τον μηχανισμό αντίληψης πετυχαίνουμε αλλαγή και στην συμπεριφορά (π.χ. ένα ποντίκι που προκαλεί την φοβία, παύει να γίνεται αντιληπτό ως κάτι επικίνδυνο, με αποτέλεσμα να υποχωρεί και η φοβία σταδιακά).
Άλλο παράδειγμα ψυχοθεραπείας είναι η αγαπημένη μου μέθοδος, η υπαρξιακή ψυχοθεραπεία. Μέσα στα πλαίσια αυτά ο ψυχοθεραπευτής, μέσω συντονισμένης (συνήθως του τύπου που καλείται “ημιδομημένη” από τους ειδικούς) συζήτησης, φέρνει το άτομο αντιμέτωπο με τα βασικά του υπαξιακά ζητήματα, τα οποία -σύμφωνα με την θεωρία που κρύβεται πίσω από την μέθοδο αυτή- είναι και η ουσιαστική αιτία των συμπεριφορικών προβλημάτων. Μόλις το άτομο έρθει αντιμέτωπο με τα πραγματικά ερωτήματα που το απασχολούν, τα οποία είναι και το βαθύτερο αίτιο για την προβληματική συμπεριφορά που θέλει να διορθώσει, τότε σταδιακά η ψυχική του υγεία θα ανακάμψει σημαντικά.
Ένα τρίτο παράδειγμα είναι η ομαδική συστημική ψυχοθεραπεία, η οποία βλέπει την προβληματική συμπεριφορά ως σύμπτωμα μιας προβληματικής σχέσης μεταξύ των
μελών ενός κοινωνικού συστήματος, και αυτό συνήθως είναι η οικογένεια. Έτσι ο ψυχοθεραπευτής δεν εστιάζεται στο άτομο, αλλά στις σχέσεις που έχουν αναπτυχθεί μεταξύ των μελών του συστήματος αυτού. Σε αυτή την περίπτωση δηλαδή ο πελάτης του ψυχοθεραπευτή δεν είναι το ένα άτομο, αλλά όλη η ομάδα, την οποία και παρατηρεί μέσα από ομαδικές ψυχοθεραπείες, οι οποίες μπορεί να περιλαμβάνουν από απλή ελεύθερη ανάπτυξη των σκέψεων του κάθε ατόμου έως και παιχνίδια ρόλου μεταξύ των μελών του συστήματος.
Τέλος, ένα τέταρτο παράδειγμα ψυχοθεραπείας είναι η λεγόμενη «εκφραστική ψυχοθεραπεία» (expressive therapy), η οποία προσπαθεί να επιτύχει την διόρθωση της προβληματικής συμπεριφοράς με την απελευθέρωση της (φυσικής και πνευματικής) ενέργειας μέσω διαφόρων δραστηριοτήτων. Χαρακτηριστικά παραδείγματα πρακτικών αυτού του είδους της ψυχοθεραπείας είναι η ώθηση των συμβουλευόμενων για έκφραση μέσω της ζωγραφικής, του χορού, του θεάτρου ή ακόμη και της συγγραφής κειμένων.
Βλέπουμε δηλαδή ότι η εικόνα του κλασικού ψυχαναλυτή που σημειώνει στο μπλοκάκι του δεν είναι παρά μια καρικατούρα πλέον. Η ψυχοθεραπευτική διαδικασία με το πέρασμα του χρόνου πήρε νέες μορφές και στο μέλλον πρόκειται να πάρει και άλλες, καθώς νέου είδους θεραπείες θα μπαίνουν στο δρόμο μας.
2.Η ψυχοθεραπεία είναι για τους τρελούς.
Ένα βασικό λάθος που κάνει ο μέσος Έλληνας είναι να θεωρεί ότι μόνο όσοι πάσχουν από κάποια σοβαρή ψυχική δυσλειτουργία (αυτοί που ο λαός υποτιμητικά στο σύνολό τους τους αποκαλεί «τρελούς») έχουν ανάγκη από ψυχολογικής φύσεως βοήθεια. Αλλά αυτές οι ψυχικές δυσλειτουργίες δεν δημιουργούνται εκ του μηδενός. Εκτός από τις περιπτώσεις που αυτές οι δυσλειτουργίες είναι αποτέλεσμα κάποιας βιολογικής επιβάρυνσης (κληρονομικότητα) ή ενός ξαφνικού τραυματικού γεγονότος, σε όλες τις άλλες περιπτώσεις γεννιούνται σιγά – σιγά χρόνο με το χρόνο. Επομένως μια έγκαιρη διάγνωση και στήριξη από κάποιον ειδικό λειτουργό ψυχικής υγείας μπορεί να χτυπήσει το κακό στην ρίζα του, μόλις αρχίσουν να εμφανίζονται οι πρώτες ενδείξεις. Αυτό ισχύει ακόμη και στις περιπτώσεις που η ψυχική δυσλειτουργία είναι, σε μεγάλο βαθμό, αποτέλεσμα βιολογικών παραγόντων (π.χ. σχιζοφρένεια). Η βιολογική επιβάρυνση δεν σημαίνει αυτόματα και μη αντιμετώπιση της κατάστασης. Μια έγκαιρη επέμβαση μόλις αρχίσουν να γίνονται ορατά τα πρώτα σημάδια είναι πάντα ένας καλός οιωνός για καλύτερα αποτελέσματα.
Πέρα όμως την έγκαιρη διάγνωση, η ψυχοθεραπεία ή μάλλον η αναζήτηση βοήθειας από κάποιον λειτουργό ψυχικής υγείας μπορεί να βοηθήσει και στην επίλυση των μικρών προβλημάτων που κάνουν την ζωή μας πιο δύσκολη, και τα οποία δεν είναι απαραίτητα κάποια ψυχική δυσλειτουργία. Για παράδειγμα αν ένα ζευγάρι ζει μέσα στην ένταση και τους καυγάδες, ακόμη και αν αυτό είναι μέσα στα πλαίσια του «φυσιολογικού», αυτόματα η ποιότητα της ζωής τόσο των συζύγων, όσο και των υπολοίπων μελών της οικογένειας επιβαρύνεται από την κατάσταση αυτή. Αν αυτό το ζευγάρι αναζητήσει κάποια βοήθεια και καταφέρει να επιλύσει τις όποιες διαφορές του, αν αυτές υπάρχουν, μέσα στα πλαίσια μιας ψυχοθεραπείας, είναι πολύ πιθανό ότι η ένταση θα μειωθεί θεαματικά. Αλλά ακόμη και αν αυτή επιστρέψει, το ζευγάρι θα είναι έτοιμο να την αντιμετωπίσει, καθώς πλέον έχει «εκπαιδευτεί» από την ψυχοθεραπεία στην οποία έλαβε μέρος. Έτσι, εξασφαλίζεται ένα καλό επίπεδο ψυχικής υγείας για όλους μέσα στο ευρύτερο σύστημα της οικογένειας.
Με δυο λόγια η ψυχική υγεία πρέπει να λαμβάνεται υπόψη όπως και η σωματική υγεία. Είναι το ίδιο σημαντική και κάθε επιβάρυνσή της, όσο μικρή και αν είναι, μπορεί αν δεν προσέξουμε να εξελιχθεί σε σοβαρό πρόβλημα. Φυσικά τα παραπάνω δεν εννοώ πως η παραμικρή ένδειξη ψυχικής πίεσης θα πρέπει να μας οδηγεί στον ψυχολόγο απαραίτητα. Αλλά όταν το άτομο νιώθει ότι απλά κάτι το βαραίνει περισσότερο και για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από όσο αντέχει, θα ήταν καλά να έχει ανοιχτή και την επιλογή να επισκεφθεί έστω και για μία και μόνη συνεδρία κάποιον ειδικό λειτουργό ψυχικής υγείας.
3.Αντί να πληρώσω τόσα χρήματα στον ψυχολόγο/ψυχοθεραπευτή, είναι καλύτερα να πληρώσω έναν ψυχίατρο και να πάρω την φαρμακευτική αγωγή. Στο κάτω-κάτω, τα φάρμακα έχουν υπαρκτά αποτελέσματα στον οργανισμό.
Μια ακόμη λανθασμένη σκέψη που γίνεται γύρω από τα θέματα ψυχικής υγείας είναι πως ένα χάπι μπορεί να είναι πιο αποτελεσματικό από μια ψυχοθεραπευτική διαδικασία. Αυτό είναι λανθασμένο με την έννοια πως κάθε ψυχική δυσλειτουργία και κάθε άτομο έχουν το δικό τους ιδανικό τρόπο αντιμετώπισης. Σε άλλες δυσλειτουργίες φαίνεται πως η φαρμακοθεραπεία έχει πιο άμεσα αποτελέσματα, ενώ σε άλλες τα αποτελέσματα είναι μηδαμινά. Το ίδιο ισχύει και για την ψυχοθεραπεία.
Για την ακρίβεια οι ψυχικές δυσλειτουργίες που οφείλονται σε βιολογικούς παράγοντες συνήθως απαιτούν και φαρμακοθεραπεία για να ελεγχθούν οι σωματικές δυσλειτουργίες που οδηγούν στις ψυχικές. Για παράδειγμα η χρήση φαρμάκων για την χρόνια κατάθλιψη μπορούν να βοηθήσουν στην ρύθμιση της ροής των συγκεκριμένων νευροδιαβιβαστών (χημικές ουσίες που είναι βασικές στην λειτουργία του νευρικού συστήματος) που ωθούν το άτομο στο να είναι γενικά απαισιόδοξο και να μην έχει κίνητρα.
Σε άλλες περιπτώσεις όμως η χρήση φαρμάκων είτε δεν φαίνεται να βοηθά ιδιαίτερα, είτε δεν είναι τόσο αποτελεσματική όσο η ψυχοθεραπεία, είτε είναι αδύνατη. Για παράδειγμα η αντιμετώπιση της κλεπτομανίας γίνεται κυρίως με ψυχοθεραπεία και όχι με φαρμακοθεραπεία, μιας και η δεύτερη μέθοδος δεν φαίνεται και τόσο αποτελεσματική. Ένα άλλο παράδειγμα είναι η επίλυση συστημικών προβλημάτων. Πως μπορεί η φαρμακοθεραπεία να βοηθήσει μια οικογένεια με πρόβλημα επικοινωνίας; Απλά δεν μπορεί…
Γενικά οι μέθοδοι θεραπείας, είτε αυτοί είναι φαρμακοθεραπεία είτε ψυχοθεραπεία σίγουρα δεν διεκδικούν την αποκλειστικότητα στην εφαρμογή τους πάνω σε ένα άτομο. Ο συνδυασμός των πιο ενδεδειγμένων πρακτικών για κάθε περίπτωση είναι αυτός που τελικά οδηγεί στο τελικό καλό αποτέλεσμα. Ούτε η ψυχοθεραπεία, αλλά ούτε η φαρμακοθεραπεία μπορούν να επιτύχουν 100% αποτελέσματα από μόνες τους.
Χρήσιμες ιστοσελίδες για περισσότερες πληροφορίες:
About Psychotherapy, Psychotherapy Articles, Wikipedia
ωραίο ποστ και ωραίες δημοσιεύσεις! η ανθρωποκεντρική δεν είναι κι αυτή μία άλλη μορφή? καλή συνέχεια!
Όντως… Είναι και αυτή μια άλλη μορφή ψυχοθεραπείας, και μάλιστα πολύ σημαντική, μιας και άνοιξε τον δρόμο για την δημιουργία νέων ειδικοτήτων κ “υποειδικοτήτων” στην Ψυχολογία (π.χ. Ψυχολογία Υγείας ή Ψυχολογία του Πένθους). Δεν την ανέφερα όμως απλά γιατί δεν γνωρίζω αν στην εποχή μας χρησιμοποιείται τόσο ευρέως, όσο και παλαιότερα.
Υπάρχουν βέβαια και πολλές άλλες μορφές ψυχοθεραπείας, αλλά είναι αδύνατο να τις παρουσιάσω όλες σε ένα post.
Σε ευχαριστώ για το σχόλιο. Ελπίζω να συνεχίσουν να σου κεντρίζουν το ενδιαφέρον και τα επόμενα posts
θα ηθελα να μου πεις απο την εμπειρια που εχεις αν στην ελλαδα εκτος απο τους ψυχιατρους ,ψυχολογους κανουν ψυχοθεραπεια και αλλοι ,ποιοι;
ευχαριστω πολυ
χρυσα
Δεν έχω εμπειρία στην Ψυχοθεραπεία (και γενικά σε κάποιον εφαρμοσμένο κλάδο της Ψυχολογίας) καθώς ακόμη σπουδάζω και τα όσα ξέρω τα γνωρίζω σε θεωρητικό επίπεδο ακόμη. Από όσο ξέρω για να μπορεί κάποιος να ασκήσει Ψυχοθεραπεία θα πρέπει να έχει κάνει ειδίκευση στον τομέα αυτόν (είτε μετά από πτυχίο στην Ψυχολογία, είτε μετά από πτυχίο Ψυχιατρικής). Τουλάχιστον αυτός είναι ο Ερυωπαϊκός νόμος με τον οποίο ελπίζω πως πλέον έχουμε εναρμονιστεί και εμείς.
Γενικά κανονικά κάποιος δεν μπορεί καν να έχει στην ταμπέλα του γραφείου του κάποιον όρο όπως “Ψυχολόγος”, “Ψυχοθεραπευτής” , “Οικογενειακός Σύμβουλος”, “Κλινικός Ψυχολόγος” κτλ αν δεν έχει και τον κατάλληλο τίτλο ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΩΝ σπουδών…
“Καταρχήν θα πρέπει να πούμε πως οι όροι “ασθενής” και “γιατρός” είναι αδόκιμοι και σχετικά σπάνια θα ακούσετε ειδικούς λειτουργούς ψυχικής υγείας να τους χρησιμοποιούν. Από την μία η λέξη “ασθενής” δηλώνει ότι το άτομο υπολείπεται σε κάποιο πεδίο (αθενεί) και έτσι αυτόματα το θέτει σε μια υποδυέστερη θέση σε σχέση με τον ψυχοθεραπευτή, ενώ ο όρος “γιατρός” είναι λάθος γιατί απλά ο ψυχοθεραπευτής δεν είναι γιατρός, με την κλασική έννοια της λέξης (με απλά λόγια δεν έχει σπουδάσει ιατρική, εκτός βέβαια και αν η αρχική του ιδιότητα είναι η ψυχιατρική). Αντί των λέξεων αυτών, προτιμάται η χρήση λέξεων όπως “πελάτης” και “ψυχοθεραπευτής” ή “συμβουλευόμενος” και “σύμβουλος”, ανάλογα με την περίπτωση.”
Δεν ξέρω για ποιό λόγο η σημερινή ελληνική καθομιλούμενη μπορεί να δημιουργεί συγχύσεις, όταν από μόνη της είναι τόσο ξεκάθαρη.
Ασθενής, είναι λέξη που αποτελείται από το στερητικό άλφα, και την λέξη σθένος: ο μη έχων, λοιπόν, το σθένος να αντιμετωπίσει κάποιους εξωτερικούς παράγοντες, που στην συγκεκριμένη περίπτωση έχουν επίδραση στην εσωτερική δομή της ψυχής του ατόμου, προξενώντας βλάβες στο Ανώτερο Λογικό του Επίπεδο, στο Μέσο Συναισθηματικό και το Κατώτερο Σωματικό [τρις υπόστατο άτομο].
Ιατρός κι όχι γιατρός, είναι αυτός που χειρίζεται τα “εργαλεία” της ιάσεως.
Εφόσον ο Ψυχοsomething [αφού υπάρχουν όροι που στην κατάληξη του άρθρου είναι υπό περιορισμό ανάλογα με τις σπουδές και το μεταπτυχιακό ίσως], χειρίζεται αυτά τα Εργαλεία Επικοινωνίας προς Ιαση του Μη Εχοντας το Σθένος να ανταπεξέλθει υγειώς στα από τα του Εαυτού του, της Κοινωνίας και της Φύσης ερεθίσματα, γιατί να μην ονομάζεται ιατρός;
Προφανώς για τον διαχωρισμό και την προφύλαξη που παρέχει ο ιατρικός σύλλογος_ σωστό κι αυτό.
Η ουσία όμως παραμένει.
Εφόσον χειρίζεται τα της ψυχής μου α-σθενήματα και έχει την ικανότητα να τα οδηγεί ορθά προς ίαση των τραυμάτων που δημιούργησαν, τότε είναι ιατρός.
Θα μου πείτε, όπως κι εγώ λέω στις μαθήτριές μου, δεν θέλω κάποιον που να ξέρει να οδηγεί, αλλά που και να ξέρει να οδηγεί και να έχει δίπλωμα οδήγησης. Επ’ αυτής της βάσεως θα συμφωνήσουμε περί των διπλωμάτων κ.λοιπών πιστοποιητικών.
Όμως ας ξεχωρίσουμε καλύτερα στα ελληνικά και στην κατανόησή μας, των λέξεων α) ασθενής και β) άρρωστος.
Προφανώς και δεν είναι άρρωστος και δεν υπάρχει αρρώστια.
Α+σθένεια όμως να αντιμετωπίσουμε κάποια ερεθίσματα που δρουν τραυματικά επάνω μας και στην ψυχή μας, έχουμε. ΟΛΟΙ ΜΑΣ.
Δεν είναι κακό να είσαι ασθενής. Κακό είναι να μην μπορείς να εξαλείψεις ή να μην σου δίνεται η ευκαιρία και τα μέσα να εξαλείψεις αυτό ο Αλφα Στερητικό.
Σαφώς και ΔΕΝ ΘΕΛΩ να χαρακτηρίζομαι ΠΕΛΑΤΗΣ! ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΕΤΑΙ Η ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΜΕ ΘΕΩΡΕΙ ΠΕΛΑΤΗ ΤΟΥ ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΙΤΙΑ ΝΑ ΑΠΕΥΘΥΝΘΩ ΓΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΕΙΔΙΚΟ.
ΑΜΕΙΒΩ ή ΔΕΝ ΑΜΕΙΒΩ το Χρόνο του Ιατρού μου γιατί είναι χρέος καταρχήν πανανθρώπινο η παροχή ίασης σε ασθενείς, αλλά δεν επιτρέπω σε κανένα να με πει πελάτη την ώρα που πονάει η ψυχή μου, βουρκώνουν τα μάτια μου, λυγίζουν τα γόνατά μου.
Και τέλος, αν δεν είναι Ιατρός, τότε με τι άδεια χρησιμοποιεί την λέξη Θεραπεία;
Μήπως να μάθουμε πρώτα ελληνικά και μετά να επεξηγούμε όρους;
Τώρα θα μου πείτε…
…ποιός ακούει μια νεράιδα!?!?
Τα είπα. Κρατήστε τα χρήσιμα για την ψυχή σας, μόνο.
Ο όρος “γιατρός” δεν θα ήθελα να χρησιμοποιείται γιατί απλά θα δημιουργεί σύγχιση μεταξύ του ιατρικού επαγγέλματος και των λειτουργών ψυχικής υγείας και αυτό ίσως αργότερα οδηγήσει σε προσπάθειες ο κλάδος να συνδεθεί με ιατρικούς συλλόγους, φαρμακευτικές εταιρίες κτλ κάτι που νομίζω πως εν τέλει θα βλάψει το ίδιο το επάγγελμα.
Όσο για την σωστή ορολογία όσον αφορά το άτομο που επισκέπτεται έναν ψυχολόγο, προσωπικά μου αρέσει ο όρος “συμβουλευόμενος” γιατί στις περισσότερες περιπτώσεις είναι αρκετός για να περιγράψει την κατάσταση του ατόμου. Ο όρος ασθενής πράγματι δεν θα έπρεπε να αποτελεί στίγμα, αλλά δυστυχώς είναι φορτισμένος αρνητικα όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλο τον κόσμο. Οπότε αποφεύγεται λόγω αυτού.
Εξήγησες και μόνη σου τον λόγο που δεν χρησιμοποιείται -τυπικά και μόνο- ο όρος του “ιατρού”, τα είπα και εγώ πιο πάνω, οπότε δεν υπάρχει λόγος να επαναλαμβάνομαι.
Δεν προσπάθησα να επεξηγήσω τους όρους από τη σκοπιά του φιλόλογου ή του φιλόσοφου, αλλά βάσει των τρόπων με τους οποίους χρησιμοποιείται (ή αποφεύεγεται) η κάθε ορολογία από τους ειδικούς σήμερα. Αν αυτό δεν σας καλύπτει και έχετε τις διαφωνίες σας, είστε κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτη να σχολιάσετε τους όρους και να κάνετε τις δικές σας προτάσεις. Είναι δεκτό και θεμιτό.
Όσο για τα ελληνικά μου, σας ευχαριστώ για την συμβουλή. Θα προσπαθήσω να τα βελτιώσω
vasika..mu fenode ola afta p exunidi ipo8i idietera endiaferoda..ime akm st 2a likiou ala exo katastalaxi sto ti 8elo na spudasw k na asxoli8o st melon..an ine dinaton 8a i8ela mia blh8ia i esto kapies plirofories sto ti na protimiso..edo stin elada spudazeis i psixologos apo 8eoritiki i psixiatros apo 8etiki an den kano la8os..omos to 8ema mu ine oti ime 8eoritiki katef8insi ke eno o klados tis psixologias me endiaferi genikotera mu fenete oti idi osoi exun perasei i padeio i aristotelio[oi mones epiloges??] ein para poloi ke ts perisoteres fores den exun metepita epagelmatiki apokatastasi..apla 8eoro oti o psixanalitis ine kati diskolotero ke va8itero apo ena aplo psixologo[bori na kano la8os giafto dialefkante me plz]!!ke giafto skeftome na figo apef8ias st exoteriko gia ts spudes mu pano s psixanalisi-psixo8erapia k oxi apla na katsw edw me ena ptixio psixologias ke na xodepsw tzaba ta xronia mu..8a ektimusa mia voh8ia efxarsto poli!
Γεια σου kritsi. Καταρχήν, πρέπει να σου πω πως οι επιλογές για σπουδές ψυχολογίας στην Ελλάδα δεν περιορίζονται μονάχα στο Αριστοτέλειο και το Πάντειο. Μπορείς να ρίξεις μια ματιά στην λίστα με μεταπτυχιακά προγράμματα σε Ελλάδα και άλλες χώρες που έχω αναρτήσει, η οποία νομίζω πως θα σου φανεί ιδιαίτερα χρήσιμη.
Όσον αφορά την επαγγελματική αποκατάσταση, σίγουρα τα πράγματα είναι δύσκολα μιας και στην Ελλάδα οι δομές ψυχικής υγείας βρίσκονται ακόμη σε εμβρυακή κατάσταση, με αποτέλεσμα οι απόφοιτοι να μην μπορούν να απορροφηθούν σε δομές του ενδιαφέροντός τους. Πέρα από αυτή τη δεδομενη δυσκολία όμως, υπάρχουν και πολλοί άλλοι παράγοντες που καθορίζουν την επαγγελματική επιτυχία κάποιου, όπως είναι το τι θέλει να κάνει. Αν έχει σκοπό να γίνει ερευνητής, να διδάξει σε πανεπιστήμιο ή να γίνει λειτουργός ψυχικής υγείας με άδεια ασκήσεων επαγγέλματος, τότε σαφώς το πρώτο πτυχίο έτσι και αλλιώς δεν βοηθάει γιατί θα πρέπει να συνεχίσει τις σπουδές του σε μεταπτυχιακό ή ακόμη και σε διδακτορικό επίπεδο. Αν όμως θέλει να δουλέψει ως βοηθητικό προσωπικό σε κάποιο ίδρυμα, τότε το πρώτο πτυχίο ίσως και να αρκεί (εάν βεβαίως υπάρχει ίδρυμα να τον απορροφήσει).
Όπως και να έχει όμως, από τη στιγμή που θες να γίνεις ψυχοθεραπεύτρια θα πρέπει να ξέρεις πως είτε πας στο εξωτερικό, είτε μείνεις Ελλάδα, θα χρειαστεί να σπουδάσεις για πάνω από 4 χρόνια, ώστε να καταφέρεις να ειδικευτείς.
Εαν έχεις κάποιες επιπλέον απορίες, θα χαρώ να σε βοηθήσω. Καλή σου επιτυχία.
Δεν είναι οι γνώσεις της ψυχολογίας μέσα μου που λειτουργούν σαν αυτοσκοπός, όπως μου είπαν οι περισσότεροι που άκουσαν το απλό απλούστατο αίτημά μου.
Βλέπω όμως ότι τις ίδιες διαπιστώσεις με την Ψυχολογία, έχουν και άλλες επιστήμες που έχω μελετήσει (και συνεχίζω να μελετώ, επειδή το πεδίο τους είναι ανεξάντλητο):
- Θεωρητική Μουσική (Αρμονία). «Χρειάζεται κορύφωση για να ενταθεί το ενδιαφέρον σε ένα κομμάτι», «στη συνέχεια χρειάζεται η λύση» (κάτι θυμίζει από την ψυχανάλυση), «όταν δεν μπορείς να λύσεις μία συγχορδία, πρέπει να γυρίσεις στην προηγούμενη να τη διορθώσεις ώστε να μπορέσει να λυθεί η τελευταία» (τραυματικές εμπειρίες παιδικής ηλικίας και θεραπεία τους ώστε το άτομο να μπορέσει να λειτουργήσει στη ζωή του), Το πρόγραμμα του Τμήματος Μουσικών Σπουδών των Πανεπιστημίων Αθήνας και Θεσσαλονίκης περιλαμβάνει περίεργα μαθήματα όπως «Ψυχολογία» και «Ειδικά θέματα ψυχολογίας»
- Πληροφορική και συγκεκριμένα, Βελτιστοποίηση μηχανών αναζήτησης (Search Engines Optimization), «πρέπει να χρησιμοποιείς τις κατάλληλες λέξεις- κλειδιά για να ανέβει η ιστοσελίδα σου στην κορυφή αναζήτησης αναγνωστών της Google, με κανόνες όπως “βάλε τις έστω λάθος συνδέσεις που κάνει ο πολύς κόσμος στην ομιλία του” ή “βάλε συνομιλίες και επιχειρήματα όπως αυτά που ακούγονται στις μεσημεριάτικες εκπομπές της τηλεόρασης” (επανάληψη νοητικού φίλτρου, υπεργενίκευσης, συμπεράσματος χωρίς επαρκή μαρτυρία, προσωποποίησης που χρησιμοποιούν έντεχνα οι τηλεπαρουσιαστές, και που απλά προέρχονται από τα διδάγματα της «Γνωσιακής Θεραπείας», αλλά χρησιμοποιούνται για μάρκετινγκ).
Οι Αρχαίοι Έλληνες μάθαιναν 4 επιστήμες συγχρόνως (βλ. Μπαμπινιώτη, Λεξικό για το Σχολείο και το Γραφείο σελ. Τετρακτύς= το σύνολο των διδασκομένων σαν πακέτο επιστημών στην Αρχαία Ελλάδα, γεωμετρία, αριθμητική, αστρονομία και Αρμονία δηλ. μουσική)
Βλ. Irving Yalom, Η θεραπεία του Σοπενάουερ, σελ. 61 «Το ταλέντο είναι σαν τον σκοπευτή που χτυπάει έναν στόχο, τον οποίο οι άλλοι δεν μπορούν να πετύχουν. Η μεγαλοφυϊα είναι σαν τον σκοπευτή που χτυπάει ένα στόχο, τον οποίο οι άλλοι δεν μπορούν να δουν». Στο Ευαγγέλιο γράφει «εάν σε σκανδαλίζει ο οφθαλμός, εξόρρυξόν τον» (βγάλε το μάτι σου, δηλαδή).
Δηλαδή, μου κάνει κακό που γνωρίζω καλά μία από τις παραπάνω επιστήμες, που όμως συνδέεται στενά με τη Θεωρητική Μουσική και την Πληροφορική, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, και μέρος της «θεραπείας» είναι και να πάψω να την γνωρίζω, όπως μου εισηγήθηκαν ορισμένοι, που είδαν με κακό μάτι τις γνώσεις μου;
Πού μπορώ να βρώ έναν άνθρωπο που να με βοηθήσει (όχι να με πριονίσει στο μέγεθος του συρταριού του για να ταιριάζω με το γραφείο του) αλλά να υλοποιήσω τις σαφείς σαφέστατες υποδείξεις και μέτρα που αναφέρει ο Jeffrey Young στο απλό απλούστατο βιβλίο του “Ανακαλύπτοντας ξανά τη ζωή σας”, (για να ξεφύγω από παγίδες/σχήματα όπου δεν με βοήθησαν άλλοι με “θεραπείες”), που το μόνο του μειονέκτημα (του βιβλίου) είναι ότι χρειάζεται και μια ελάχιστη αλλά οπωσδήποτε ανθρώπινη συμπαράσταση θεραπευτή (χωρίς ειδικές γνώσεις ειδικών δύσκολων πολύχρονων θεραπειών που καταλήγουν να ασχολούνται όχι με υπαρκτά προβλήματα αλλά με την «θεραπευτική σχέση»);
Σχολιάστε!
Additional comments powered by BackType
Το ξέρατε ότι...
# Neuroscience for kids: The 10% myth
Διαφημιστείτε στο Ψυχολογείν
Σπόνσορες
Ψηφοφορία
Επιλεγμένα Άρθρα
Πρόσφατα Άρθρα
Κατηγορίες
Ετικέτες
Αφίσες
Πρόσφατα Σχόλια
τα καλυτερα
Τελευταία Tweets
{ Φιλοξενία: SciBlogs|NET | Arthemia WordPress theme by Michael Hutagalung }